Sejak beberapa dekad yang lalu, kejadian patah tulang humerus proksimal (PHF) telah meningkat lebih daripada 28%, dan kadar pembedahan telah meningkat lebih daripada 10% pada pesakit berumur 65 tahun ke atas. Jelas sekali, penurunan ketumpatan tulang dan peningkatan bilangan jatuh merupakan faktor risiko utama dalam peningkatan populasi warga emas. Walaupun pelbagai rawatan pembedahan tersedia untuk menguruskan PHF yang teralih atau tidak stabil, tiada konsensus tentang pendekatan pembedahan terbaik untuk warga emas. Perkembangan plat penstabilan sudut telah menyediakan pilihan rawatan untuk rawatan pembedahan PHF, tetapi kadar komplikasi yang tinggi sehingga 40% mesti dipertimbangkan. Yang paling kerap dilaporkan ialah keruntuhan adduksi dengan penyingkiran skru dan nekrosis avaskular (AVN) kepala humerus.
Pengurangan anatomi patah tulang, pemulihan momen humerus, dan fiksasi subkutaneus skru yang tepat dapat mengurangkan komplikasi tersebut. Fiksasi skru selalunya sukar dicapai kerana kualiti tulang humerus proksimal yang terjejas yang disebabkan oleh osteoporosis. Untuk menangani masalah ini, pengukuhan antara muka tulang-skru dengan kualiti tulang yang buruk dengan menggunakan simen tulang polimetilmetakrilat (PMMA) di sekitar hujung skru merupakan pendekatan baharu untuk meningkatkan kekuatan fiksasi implan.
Kajian semasa bertujuan untuk menilai dan menganalisis keputusan radiografi PHF yang dirawat dengan plat penstabilan bersudut dan pembesaran hujung skru tambahan pada pesakit yang berumur lebih daripada 60 tahun.
Ⅰ.Bahan dan Kaedah
Sejumlah 49 pesakit telah menjalani penyaduran stabil sudut dan augmentasi simen tambahan dengan skru untuk PHF, dan 24 pesakit telah dimasukkan ke dalam kajian berdasarkan kriteria inklusi dan pengecualian.
Kesemua 24 PHF dikelaskan menggunakan sistem klasifikasi HGLS yang diperkenalkan oleh Sukthankar dan Hertel menggunakan imbasan CT praoperasi. Radiograf praoperasi serta radiograf biasa pascaoperasi telah dinilai. Pengurangan anatomi patah tulang yang mencukupi dianggap tercapai apabila tuberositi kepala humerus dikurangkan semula dan menunjukkan jurang atau anjakan kurang daripada 5 mm. Deformiti adduksi ditakrifkan sebagai kecondongan kepala humerus relatif kepada aci humerus kurang daripada 125° dan deformiti valgus ditakrifkan sebagai lebih daripada 145°.
Penembusan skru primer ditakrifkan sebagai hujung skru yang menembusi sempadan korteks medula kepala humerus. Anjakan patah tulang sekunder ditakrifkan sebagai anjakan tuberositas yang dikurangkan lebih daripada 5 mm dan/atau perubahan lebih daripada 15° dalam sudut kecondongan serpihan kepala pada radiograf susulan berbanding dengan radiograf intraoperatif.
Semua pembedahan telah dilakukan melalui pendekatan deltopectoralis major. Pengurangan fraktur dan kedudukan plat telah dilakukan dengan cara standard. Teknik augmentasi simen skru menggunakan 0.5 ml simen untuk augmentasi hujung skru.
Imobilisasi dilakukan selepas pembedahan dengan menggunakan sling lengan khas untuk bahu selama 3 minggu. Pergerakan pasif awal dan aktif berbantu dengan modulasi kesakitan dimulakan 2 hari selepas pembedahan untuk mencapai julat pergerakan penuh (ROM).
II.Akibat.
Keputusan: Dua puluh empat pesakit telah dimasukkan, dengan umur median 77.5 tahun (julat, 62-96 tahun). Dua puluh satu adalah wanita dan tiga adalah lelaki. Lima patah tulang 2 bahagian, 12 patah tulang 3 bahagian, dan tujuh patah tulang 4 bahagian telah dirawat secara pembedahan menggunakan plat penstabilan bersudut dan augmentasi skru-simen tambahan. Tiga daripada 24 patah tulang adalah patah tulang kepala humerus. Pengurangan anatomi dicapai dalam 12 daripada 24 pesakit; pengurangan lengkap korteks medial dicapai dalam 15 daripada 24 pesakit (62.5%). Pada 3 bulan selepas pembedahan, 20 daripada 21 pesakit (95.2%) telah mencapai penyatuan patah tulang, kecuali 3 pesakit yang memerlukan pembedahan semakan awal.
Seorang pesakit mengalami anjakan sekunder awal (putaran posterior serpihan kepala humerus) 7 minggu selepas pembedahan. Semakan dilakukan dengan artroplasti bahu total terbalik 3 bulan selepas pembedahan. Penembusan skru primer akibat kebocoran simen intraartikular kecil (tanpa hakisan sendi yang besar) diperhatikan pada 3 pesakit (2 daripadanya mengalami patah kepala humerus) semasa susulan radiografi selepas pembedahan. Penembusan skru dikesan pada lapisan C plat penstabilan sudut pada 2 pesakit dan pada lapisan E pada pesakit lain (Rajah 3). 2 daripada 3 pesakit ini kemudiannya mengalami nekrosis avaskular (AVN). Pesakit menjalani pembedahan semakan disebabkan oleh perkembangan AVN (Jadual 1, 2).
Ⅲ.Perbincangan.
Komplikasi yang paling biasa berlaku dalam patah tulang humerus proksimal (PHF), selain perkembangan nekrosis avaskular (AVN), ialah penyingkiran skru dengan keruntuhan adduksi serpihan kepala humerus berikutnya. Kajian ini mendapati bahawa augmentasi simen-skru menghasilkan kadar penyatuan sebanyak 95.2% pada 3 bulan, kadar anjakan sekunder sebanyak 4.2%, kadar AVN sebanyak 16.7%, dan kadar semakan keseluruhan sebanyak 16.7%. Augmentasi simen skru menghasilkan kadar anjakan sekunder sebanyak 4.2% tanpa sebarang keruntuhan adduksi, iaitu kadar yang lebih rendah berbanding kira-kira 13.7-16% dengan fiksasi plat bersudut konvensional. Kami sangat mengesyorkan agar usaha dibuat untuk mencapai pengurangan anatomi yang mencukupi, terutamanya korteks humerus medial dalam fiksasi plat bersudut PHF. Walaupun augmentasi hujung skru tambahan digunakan, kriteria kegagalan berpotensi yang diketahui mesti dipertimbangkan.
Kadar semakan keseluruhan sebanyak 16.7% menggunakan augmentasi hujung skru dalam kajian ini adalah dalam julat yang lebih rendah daripada kadar semakan yang diterbitkan sebelum ini untuk plat penstabilan sudut tradisional dalam PHF, yang telah menunjukkan kadar semakan dalam populasi warga emas antara 13% hingga 28%. Jangan tunggu. Kajian prospektif, rawak dan terkawal berbilang pusat yang dijalankan oleh Hengg et al. tidak menunjukkan manfaat augmentasi skru simen. Antara sejumlah 65 pesakit yang melengkapkan susulan 1 tahun, kegagalan mekanikal berlaku pada 9 pesakit dan 3 dalam kumpulan augmentasi. AVN diperhatikan pada 2 pesakit (10.3%) dan pada 2 pesakit (5.6%) dalam kumpulan yang tidak dipertingkatkan. Secara keseluruhan, tiada perbezaan yang ketara dalam kejadian peristiwa buruk dan hasil klinikal antara kedua-dua kumpulan. Walaupun kajian ini memberi tumpuan kepada hasil klinikal dan radiologi, ia tidak menilai radiograf dengan terperinci seperti kajian ini. Secara keseluruhan, komplikasi yang dikesan secara radiologi adalah serupa dengan yang terdapat dalam kajian ini. Tiada satu pun daripada kajian ini melaporkan kebocoran simen intra-artikular, kecuali kajian oleh Hengg et al., yang memerhatikan peristiwa buruk ini pada seorang pesakit. Dalam kajian ini, penembusan skru primer diperhatikan dua kali pada tahap C dan sekali pada tahap E, dengan kebocoran simen intra-artikular berikutnya tanpa sebarang kaitan klinikal. Bahan kontras disuntik di bawah kawalan fluoroskopik sebelum augmentasi simen digunakan pada setiap skru. Walau bagaimanapun, pandangan radiografi yang berbeza pada kedudukan lengan yang berbeza harus dilakukan dan dinilai dengan lebih teliti untuk menolak sebarang penembusan skru primer sebelum penggunaan simen. Tambahan pula, pengukuhan simen skru pada tahap C (konfigurasi berbeza skru) harus dielakkan kerana risiko penembusan skru utama yang lebih tinggi dan kebocoran simen berikutnya. Augmentasi hujung skru simen tidak digalakkan pada pesakit yang mengalami patah kepala humerus kerana potensi kebocoran intraartikular yang tinggi yang diperhatikan dalam corak patah ini (diperhatikan pada 2 pesakit).
VI. Kesimpulan.
Dalam rawatan PHF dengan plat penstabil sudut menggunakan simen PMMA, augmentasi hujung skru simen merupakan teknik pembedahan yang boleh dipercayai yang meningkatkan fiksasi implan pada tulang, menghasilkan kadar anjakan sekunder yang rendah sebanyak 4.2% pada pesakit osteoporosis. Berbanding dengan literatur sedia ada, peningkatan kejadian nekrosis avaskular (AVN) diperhatikan terutamanya dalam corak patah tulang yang teruk dan ini mesti diambil kira. Sebelum penggunaan simen, sebarang kebocoran simen intraartikular mesti disingkirkan dengan teliti melalui pemberian medium kontras. Disebabkan oleh risiko kebocoran simen intraartikular yang tinggi dalam patah kepala humerus, kami tidak mengesyorkan augmentasi hujung skru simen dalam patah tulang ini.
Masa siaran: 06-Ogos-2024
