Parameter pengimejan yang paling biasa digunakan untuk menilai patah tulang jejari distal biasanya termasuk sudut kecondongan volar (VTA), varians ulnar dan ketinggian jejari. Memandangkan pemahaman kita tentang anatomi jejari distal telah diperdalam, parameter pengimejan tambahan seperti jarak anteroposterior (APD), sudut titisan air mata (TDA) dan jarak capitate-to-axis-of-radius (CARD) telah dicadangkan dan digunakan dalam amalan klinikal.
Parameter pengimejan yang biasa digunakan untuk menilai patah tulang radius distal termasuk: a：VTA；b：APD；c：TDA；d：CARD。
Kebanyakan parameter pengimejan sesuai untuk patah tulang jejari distal ekstra-artikular, seperti ketinggian jejari dan varians ulnar. Walau bagaimanapun, bagi sesetengah patah tulang intra-artikular, seperti patah tulang Barton, parameter pengimejan tradisional mungkin kekurangan keupayaannya untuk menentukan petunjuk pembedahan dan memberikan panduan dengan tepat. Secara amnya dipercayai bahawa petunjuk pembedahan untuk sesetengah patah tulang intra-artikular berkait rapat dengan langkah-lepas permukaan sendi. Untuk menilai tahap anjakan patah tulang intra-artikular, sarjana asing telah mencadangkan parameter pengukuran baharu: TAD (Tilt After Displacement), dan ia pertama kali dilaporkan untuk penilaian patah tulang malleolus posterior yang disertai dengan anjakan tibial distal.
Di hujung distal tibia, dalam kes patah tulang malleolus posterior dengan dislokasi posterior talus, permukaan sendi membentuk tiga lengkungan: Lengkungan 1 ialah permukaan sendi anterior tibia distal, Lengkungan 2 ialah permukaan sendi serpihan malleolus posterior, dan Lengkungan 3 ialah bahagian atas talus. Apabila terdapat serpihan patah tulang malleolus posterior yang disertai dengan dislokasi posterior talus, pusat bulatan yang dibentuk oleh Lengkungan 1 pada permukaan sendi anterior dilambangkan sebagai titik T, dan pusat bulatan yang dibentuk oleh Lengkungan 3 di bahagian atas talus dilambangkan sebagai titik A. Jarak antara kedua-dua pusat ini ialah TAD (Kecondongan Selepas Anjakan), dan semakin besar anjakan, semakin besar nilai TAD.
Objektif pembedahan adalah untuk mencapai nilai ATD (Tilt After Displacement) sebanyak 0, yang menunjukkan pengurangan anatomi permukaan sendi.
Begitu juga, dalam kes patah volar Barton:
Serpihan permukaan artikular yang separa teralih membentuk Lengkungan 1.
Faset bulan sabit berfungsi sebagai Lengkungan 2.
Aspek dorsal radius (tulang normal tanpa patah tulang) mewakili Lengkungan 3.
Setiap satu daripada tiga lengkungan ini boleh dianggap sebagai bulatan. Oleh kerana faset lunat dan serpihan tulang volar dialihkan bersama, Bulatan 1 (berwarna kuning) berkongsi pusatnya dengan Bulatan 2 (berwarna putih). ACD mewakili jarak dari pusat yang dikongsi ini ke pusat Bulatan 3. Objektif pembedahan adalah untuk memulihkan ACD kepada 0, menunjukkan pengurangan anatomi.
Dalam amalan klinikal sebelum ini, telah diterima secara meluas bahawa langkahan permukaan sendi <2mm adalah standard untuk pengurangan. Walau bagaimanapun, dalam kajian ini, analisis lengkung Ciri Pengendalian Penerima (ROC) bagi parameter pengimejan yang berbeza menunjukkan bahawa ACD mempunyai luas di bawah lengkung (AUC) tertinggi. Menggunakan nilai pemotongan 1.02mm untuk ACD, ia menunjukkan sensitiviti 100% dan kekhususan 80.95%. Ini menunjukkan bahawa dalam proses pengurangan patah, pengurangan ACD kepada dalam lingkungan 1.02mm mungkin merupakan kriteria yang lebih munasabah.
berbanding piawaian tradisional iaitu loncatan permukaan sambungan <2mm.
ACD nampaknya mempunyai kepentingan rujukan yang berharga untuk menilai tahap anjakan dalam patah tulang intra-artikular yang melibatkan sendi sepusat. Selain aplikasinya dalam menilai patah tulang tibial plafond dan patah tulang radius distal seperti yang dinyatakan sebelum ini, ACD juga boleh digunakan untuk menilai patah tulang siku. Ini menyediakan pengamal klinikal dengan alat yang berguna untuk memilih pendekatan rawatan dan menilai hasil pengurangan patah tulang.
Masa siaran: 18-Sep-2023
